Niet zomaar een kei…

Van gelukkige leraren leer je de mooiste dingen. Deze spreuk van Loesje hangt in mijn klas op het prikbord bij de deur. Uit onderzoek van Van Hal blijkt dat kinderen die denken dat de juf of meester zelf gelukkig is, zelf ook vaker gelukkig zijn (De Standaard, 2017).

Wat is geluk voor mij?

Ik drink mijn cappuccino buiten, in een vroeg ochtendzonnetje met tientallen musjes aan mijn voeten. Al fietsend geniet ik van de in bloei staande duindoorns en de stilte om mij heen. Ik voel mij een gelukkig mens. Ik ben op weg naar school, en bedenk ondertussen wat er vandaag op het programma staat. Vanmiddag hebben we in de onderbouw, vanwege het mooie weer, het vaste programma losgelaten. Dat is iets wat niet alleen de kinderen gelukkig maakt, maar ook mijzelf. Heerlijk om even ‘niets’ te doen en tijd te maken en mee te gaan in het enthousiasme en talenten van kinderen te ontdekken. Er staat er een ‘waterpretmiddag’ gepland. Alle zandtafels worden watertafels en zetten we buiten. Samen met het zandbakmateriaal, de tuinslang, de emmers en lege flessen, de waterpistolen en de zelfgemaakte zeilbootjes zal dit voor veel plezier zorgen. Lekker met de kinderen meespelen, opgaan in hun spel en samen plezier maken. Vaak hebben leerkrachten het zo druk dat ze vergeten te genieten van al het wonderlijks dat zich dagelijks in de groep afspeelt (Menu, 2015). Ik betrap mijzelf er  wel eens op dat ik te weinig tijd vrijmaak om ‘tussen’ de kinderen te vertoeven. Ik heb er zin in!

Mijn oog valt onderweg op vijf keien in het gras langs de gracht met woorden erin gegraveerd. Groeien, spelen, ontmoeten, proeven, lachen… Ik vind het mooie woorden. Verwonderd bedenk ik dat ik er, in de haast van de dag, al vaker ben langs gefietst zonder ze opgemerkt te hebben. Ik denk aan mijn klas vol kleuters. Deze woorden zijn zo voor hen van toepassing. En niet alleen de woorden, maar ook de spreekwoordelijke betekenis van een kei. Elk kind heeft talenten, elk kind is ‘een kei’ in iets en wil gezien worden. Ik stop en maak een foto van de keien, met als doel deze op te hangen naast de spreuk van Loesje.

 

Zoals ik van de rust genoot tijdens mijn fietsritje in de ochtend, zo genoot ik van het lawaai dat de kleuters produceerden. “Hoe kan mijn bootje sneller gaan?” hoor ik Rachid aan Guillermo vragen. En verwondering in de ogen van Tygo als zijn zelf gevouwen bootje van papier zinkt… “Hoe kan dat nou? eerst bleef hij wel drijven!” In de zandbak zie ik Layla en Noor druk in de weer met bekertjes water, om modder te maken van het zand, zodat hun bouwwerk beter blijft staan. Bij de watertafel staat een groepje kleuters te discussiëren over hoeveel bekertjes water er in de fles zullen passen. En bij het hek staan Timo en Charity met een waterpistool. “Kun jij die boom raken?” De omgeving nodigt uit tot onderzoek. De nieuwsgierigheid van de kinderen kan bijdragen aan persoonlijke groei en voelt prettig aan (Kashdan, 2004), het bevordert kennisverwerving en leren (Kidd & Hayden, 2015). In deze omgeving kan elk kind ontdekken waarin hij of zij ‘een kei’ is.

“Juf! Wat een fijne dag”, verzucht Nikolaj aan het einde van de middag. Het was een geweldige middag. Ik heb genoten van het vrije spel dat ik om mij heen zag ontstaan. Ik zag gelukkige kleuters op het plein; ik zag hen spelen, lachen, ontmoeten, proeven en groeien….

Nagenietend van de dag, besluit ik ’s avonds toch eens op te zoeken wat de betekenis van deze keien eigenlijk is. Het blijkt een monument te zijn, ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de vliegramp met de MH17. Op deze plek krijgt het verdriet een plaats. Deze keien zijn dus niet zomaar een paar keien… In elke kei is een kenmerk van de slachtoffers gebeiteld. Kenmerken die voor mij ‘geluk’ verwoorden. Het is een plek om even stil te staan en tot bezinning te komen.

De volgende dag kijkt Lars kijkt naar de foto op het prikbord. “Juf, ik ben toch ook een kei?” Want ik kan keihard rennen, keihard fietsen, keihard lachen en keihard een boer laten ; )

Kleuters maken mij gelukkig!

Ik werk ruim zestien jaar in het onderwijs in Amsterdam, waarvan de laatste tien jaar in groep 1-2. Door de opleiding Master EN Jonge Kind mag ik mijzelf Jonge Kindspecialist noemen. Naast het lesgeven ben ik ook onderbouwcoördinator. Voor lespakketspiegelbeeld.nl zal ik schrijven over de dingen die ik meemaak als kleuterleerkracht, over mijn multiculturele groep kleuters. Vanwege privacy redenen zijn de namen gefingeerd, ze berusten desalniettemin op authentieke personen.